Derdimiz bağcı dövmek değil. Hiçbir zamanda öyle bir heves ve arzumuz olmadı. Her hal ve şartta, inandığımız doğruları ve gördüğümüz gerçekleri dile getirmek olmuştur yegâne şiarımız. Bilindiği üzere 23 Ekim 2011 günü Van' da yaşanan depremin ardından, her şeyin kontrol altında olduğunu, depremzede vatandaşlarımızın mağduriyet yaşamamaları için devletin bütün birimleriyle seferber olduğunu ve her türlü tedbirin alındığını, en yetkili ağızlardan dinlemiştik. Ancak hemen onbeş gün sonrasında aynı bölgede meydana gelen 5.6 şiddetindeki depremle yaşanan facia, söylenenlerin çok da tutarlı olmadığını, büyük bir ihmal ve tedbirsizliğin yaşandığını, makam ve yetki sahiplerinin bölgedeki inceleme ve araştırmaların ardından yaptıkları açıklamaların, siyasi şovdan öte bir şey olmadığını açıkça gözler önüne serdi. Gördüğümüz kadarıyla, aradan geçen zaman içerisinde bölge insanının henüz sıkıntıları giderilebilmiş, yaraları sarılabilmiş değil. Ümidimiz ve beklentimiz, bir an önce yaraların sarılması, mağduriyetlerin giderilmesi yönündedir.
Maksadım Van depreminden hareketle, sözü şehrimizde yaşanan bir tuhaflığa getirmek. Başbakan Tayyip Erdoğan'ın Van depreminin ardından sarf ettiği "Neye mal olursa olsun bu binaları yıkacağız�" şeklindeki çıkışının artçı sarsıntıları, geçtiğimiz hafta Sakarya' da hissedilmeye başlandı. İnanıyorum ki Başbakan'ın o sözleriyle birinci derecede işaret ettiği, İstanbul'daki kontrolsüz ve denetimsiz yapılardı. Doğruydu da. Evet, neye mal olursa olsun, yıkılmalıydı o binalar. Çünkü yaşanacak bir deprem felaketinde binlerce, onbinlerce cana mal olacaklar eğer yıkılmazlarsa. Sanırım bu konuda atılan bazı adımlar var İstanbul'da. Eğer bir takım siyasi rant ve menfaat kaygılarıyla vazgeçilmezse, doğru bir uygulama olduğunu düşünüyorum İstanbul için.
Ancak, Sakarya'da zuhur eden durum çok farklı bir durum. Burada söz konusu olan, yıkılması gereken binalar değil 12 yıldan bu yana çoktan yıkılmış olması gereken binalardır. 17 Ağustos 1999 depreminden bu yana, ilgili ilgisiz bütün sivil toplum kuruluşlarının defalarca dillendirdiği, yerel medyanın ısrarla bıkmadan, usanmadan gündeme taşıdığı bir konudur, Sakarya'nın deprem artığı binaları. Dile kolay tam 12 yıl geçmiştir o felaketin üzerinden ve bu 12 yıl içerisinde Sakarya'yı yöneten zihniyet, en küçük bir adım dahi atmamıştır bu konuda. İnsanlar, adeta kendilerine mezar olacak hasarlı binalarda yaşamaya mahkûm ve terk edilmişlerdir.
Geçtiğimiz hafta ilginç bir uygulama başlatıldı Sakarya'da. 1999 depremi sonrası yapılan tetkiklerde ağır ve orta hasarlı olduğu tespit edilen binaların elektrik, su ve doğalgazlarının kesilmesine başlandı. Maksat, bu yolla hasarlı konutları boşaltmak. Hasarlı ve deprem güvenliği olmayan konutların boşaltılmasına ve ardından da yıkılmasına elbette ki bir itirazımız yok. Hatta bugüne kadar bunun yapılmamasının, büyük bir kısmında muhtemelen kiracıların oturduğu o konutlarda bu zamana kadar oturulmasına neden izin verildiğinin, neden kiralanmasına müsaade edildiğinin de sorgulanması ve sorumlularının ortaya çıkartılması gerektiği kanaatini taşıyoruz. Ama yapılan bu uygulamayla insanların bu mevsimde susuzluğa, karanlığa ve soğuğa mahkûm edilmesine itirazımız var.
Eldeki verilere göre 1250- 1300 tane civarında bu türden konut var Sakarya'da. Bu konutlarda yaşayan ailelerin, bugünden yarına hemen taşınabilecekleri bir konut bulabilmeleri asla mümkün değildir. Hepimiz biliyoruz ki Sakarya böyle bir alt yapıya sahip bir şehir değildir. Önlerine bir çare, bir alternatif sunmadan bu işlemi yaparsanız, bu insanların Van'da enkaz altından kurtularak, sokakta kalan vatandaşımızdan hiçbir farkı olmayacaktır. Onları deprem, bunları da 10 yıldır kulağının üzerine yatan bu yönetim mantığı mağdur etmiş olacaktır. Hele bazı basiretsiz yetki sahiplerinin dile getirdikleri gibi; "Mağdur edildiğini düşünen vatandaşlar yargıya başvurabilirler" demek, işlenen haltın üzerine tüy dikmek olur.