SON DAKİKA

BAY ÇÖLAŞAN…

Gündem Yazıları

Sivil CIA’in Türk Çalışanı Meral Akşener’e Başdanışman Atandı

Bu haber 02 Kasım 2017 - 22:05 'de eklendi ve 4.320 kez görüntülendi.

“Meral Akşener bir proje” dediğimizde, inkar edip, karşı çıktılar…

Meral Akşener’i, 17.06.2011 tarihinde ABD’nin Türkiye Büyükelçisi ve ABD Dışişleri Bakan Yardımcısı’nın da eşlik ettiği, ABD Dışişleri Bakanı Hillary Clinton ile yaptığı görüşmenin fotoğrafını ortaya koyduk ve “Bekleyin projeyi görecekseniz” dedik, daha da hırçın bir şekilde hakaret ettiler…

Adına “İYİ Parti” dedikleri parti kurulmadan hemen önce Devlet Bahçeli Beye bir gazetecinin, Meral Akşener’in kuracağı yeni partiyle ilgili sorduğu soruya Devlet Bahçeli Bey, “Ne yapacaklar görmek istiyoruz” diye cevap vermişti…

Aslında yılanın başını önce görmüştük, fakat geri kalan kısmı görmek istiyorduk…

Aynen Atatürk gibi…

1920 yılında Türkiye Komünist Fırkası’nın kurulma aşamasında Atatürk’e, “Paşam komünist parti kuruyorlar. Buna izin veremeyiz” demişler…

Atatürk’de sakın bir şekilde “Bırakın kursunlar” diye cevap vermiş ve Atatürk’e soruyu soranlardan, “Ama nasıl olur paşam?” karşılığını almış…

O zeki tavrı ile Atatürk, “Bırakın kursunlar ki; gizli olanları; bilmediklerimiz de açığa çıksın; onları da görelim” diyerek dahice cevabını vermiş…

..ve 1920 yılının Ekim ayında kurulan Türkiye Komünist Fırkası, aynı yılın Aralık ayında kapatılmıştı…

Her seferinde unutmayasınız diye tekrarladığım, MHP ele geçirme operasyonu başarısız olunca, Meral Akşener’i parti kuracağı belliydi zaten…

*

“Benim partim MHP. Parti kurmuyor bir yerede gitmiyorum” söylemleri Milliyetçileri kendi safına çekme ayaklarıydı…

Kananlar oldu mu?

Oldu…

Şunu da buraya yazayım: O kananlar çok pişman olacak…

*

Çünkü ona hükmedenler, onun üstünden Türkiye’yi yönetmek istiyordu…

Sabırla parti kurmasını bekledik…

Belki daha erken; daha neler neler çıkacak, ama kimlerin arkasında olduğu belli olmaya başladı…

NED (National Endowent for Democracy) bilir misiniz?

Hadi şu 1983’te kurulan ve “turuncu devrim”e destek veren ‘neo-con’ kimliğiyle tanınan NED’i?!..

NED’i tanımak için “neo-con” başlayalım…

“Neocon kelimesi, “neo” yeni ve “con”, “conservative” yani muhafazakâr kelimesinin kısaltılmış şekli ile bir araya gelen iki kelimeden oluşmuştur. Neocon aslında yeni muhafazakâr anlamına geliyor.

Amerika Birleşik Devletleri’nde ilk kez 70’lerin ikinci yarısında, 80’li senelerde, neo-conservative’ler yani yeni muhafazakâr denen kesimler için kullanılan neocon neyi ifade eder? Uluslararası Stratejik Araştırmalar Merkezi tarafından kaleme alınan bir makalede bakın neoconlar nasıl tanımlanıyor:

Neoconlar; ABD’de klâsik sağda var olan dış politika konsepti eksikliğini ve stratejisizlik boşluğunu değerlendirerek ve 11 Eylül sonrası tavan yapmış Amerikan paranoyasının yardımı ile Bush iktidarında söz sahibi olmuş imparatorluk taraftarı bir avuç – ne tesadüftür ki çoğu Yahudi’dir ve hepsi Siyonist’tir- kıymeti kendinden menkul entelektüel, köşe yazarı, think-tank analisti ve acar politikacıdan oluşan bir ekiptir.

Bunlar yaşam tarzları itibariyle Avrupalı sosyal demokratlara benzerler, çoğu zaten Demokrat Parti kökenlidir, fakat komünizmin batışından itibaren bir anda sıkı müdâhaleci oluvermişlerdir.

Sıfatları “yeni muhafazakâr” olmakla beraber, geleneksel muhafazakârlara karşı büyük antipati beslemekte ve onları “anti-semitik” bulmaktadırlar.

Neocon ekibinin amiral gemisi New Republic, Weekly Standart ve Commentary gibi bir dizi güçlü medya organıdır. Bununla birlikte düzenli olarak makalelerinin yayımlandığı ve köşe yazarlığı yaptıkları diğer etkili gazete ve dergiler olarak; Wall Street Journal, National Review, Washington Post, American Spectator sayılabilir. New York Times ve Washington Post ise, neoconlara özellikle gündemin sorunsalının ne olduğu konusunda makalelerini yayımlayabilecekleri bir platform sunmaktadır.

Çağımızın barbarlaşması hem iyi hem de kötü imparatorlukların eseridir ve “teröre karşı savaş” sloganı da şimdi bu barbarlığın değirmenine su taşımaktadır.

“Amerikan değerlerini” dünyaya yaymak için Amerikan gücünün kullanımı, bu çerçevede daha agresif bir dış politikanın benimsenmesi ve ABD’ye yönelik tehditlere yeterince sert şekilde karşı konulması taraftarı olan neoconlar değermenlerini döndürmek için taşıma su kullanma yoluna gitmişlerdir.

Nedir bu taşıma şu?, dışarıdan gelen bir tehtit, bu tehtit ülkenin kendi içerisinden doğmamış dışarıdan taşıma usulü gelmiştir ve sonrasından gelişecek/gelişmiş olan girişimler, işgaller silsilesinin başında yer almıştır: Terörizm.

İşte düşman bu! saldırın. Kim terör? nerede? nasıl bulunur? Ulusal çıkarlara göre herkese bir damga yapıştırılmıştır…

1930’ların ortalarından 1940’ların başına kadar New York City College’da (CCNY) okuyan, çoğunlukla Yahudi aydınlardan oluşan sıra dışı bir gruba dayanır. CCNY grubunun en önemli mirası, yoğun bir anti-komünizmi destekleyen ve onun temsil ettiği kötülüğü göremeyen liberallere yönelik eşit ölçüde bir nefretti.

Fikri babası ise Leo Strauss’tur. Bugün neocon düşüncenin temeli kabul edilen yayılmacı müdehaleci, demokrasiyi destekleyen duruş – Max Boot’un deyimiyle sıkı Wilsonculuk.

Neoconlar, Amerika önderliğinde “başkaldıran diktatörler ile düşman ideolojilere karşı koymayı ve mümkün olduğu her yerde bunları yıkmayı; … Amerika’nın çıkarları ile liberal demokratik ilkelerin desteklenmesini; ve … insan kötülüğünün daha aşırı hallerine karşı mücadele etmeye çalışanlara yardım sağlanmasını” gerektiren bir politika olan “iyiliksever hegemonyayı” istiyorlardı ve bu içeriklere değinen makalerler (1996) ve kitaplar yazılıyordu (2000).

Neo-con’lar politika, güvenlik ve ideolojiye genelde ilgi duyuyorlardı; küreselleşme, rekabetçilik, gelişme ve diğer meseleler hakkında nispeten daha az sayıda özgün fikir üretmişlerdir.

Neo-con’lar idealleri uğruna aracı olarak savaşı kullanmaktadırlar. George Bush’un 2000 yılında yaptığı konuşmada da bunu daha net görebilioruz: “Askerlerimizin, ulus inşa etmek denen şey için kullanılmaları gerektiğini düşünmüyorum. Bence askerlerimiz, savaşmak ve savaşı kazanmak için kullanılmalıdırlar.”

Günümüzde iktidarda olan Amerikan sağı, kendi mantığı içine kapanarak, bir kaos imparatorluğu önermektedir, bu aynı zamanda bir baskı ve çoğul kapanmalar, imparatorluğudur. Ötekieri tam özgürlüğe ve açılıma kesin davet etmek; onları aynılar olmaya ve en zayıfları da gönüllü olarak ölmeye davet etmektedir – ve eğer direnirlerse, koyun ağıllarında şiddetli bir ölümle karşılaşacaklardır.

Neo-conlar dış politika alanında radikal sayılabilecek görüşlere sahiplerdir, bunları kısaca şu şekilde sıralayabiliriz:

* Soğuk Savaştan dünya üzerindeki yegâne süper güç olarak galip çıkan ABD’nin karşı konulamaz bir askeri güce sahip olduğunu düşünmekte;

* Hâlihazırdaki sosyo-ekonomik Amerikan hegemonyasının (Pax-Americana) devamı için, Çin ve Avrupa gibi yükselen güçlerin önünün kesilmesi gerektiğini savunmakta;

* ABD’nin gücünün tehditlere karşı kullanımını kısıtladığı gerekçesiyle ABD’nin uluslararası kuruluşlar ve anlaşmalarca bağlanmaması gerektiğini düşünmekte;

* “Amerikan değerlerini” dünyaya yaymayı adeta kutsal bir misyon olarak görmekte, bunun için Amerikan gücünün kullanımından çekinilmemesi gerektiğini savunmakta;

* Otoriter rejimlerin Amerikan karşıtlığını artırdığı gerekçesiyle “serseri devlet” olarak tanımladıkları bazı ülkelerde rejim değişikliği yapmayı bir dış politika hedefi olarak belirleyebilmekte; bu bağlamda BM Şartı ile yasaklanan “önleyici saldırı (preemptive strike)”ı meşru görebilmekte,

* En genel ifadesiyle dünyada Amerikan hegemonyasını tesis için daha agresif bir dış politikanın benimsenmesini teşvik etmekte, bu hedefe ulaşılması için önüne çıkabilecek engelleri, bunlar uluslararası toplum tarafından kabul görmüş kurallar dahi olsa, ihlalde hiçbir sakınca görmemektedirler.

Francis Fukuyama’nın Neoconlar hakkında ortaya koyduğu bilançoya bir bakalım: Rejimlerin iç yapılarının önemli olduğu ve dış politikanın liberal demokratik toplumların en derin değerlerini yansıtması gerektiği inancı. İlk neocon anti-Stalinistçiler, Soğuk Savaş’ı ideoloji ve değerlere karşı bir mücadele, Sovyetler Birliği’nin üstesinden nasıl gelineceğiyle ilgili Reagan yıllarına kadar süren bir kavga olarak görüyorlardı. Neocon düşüncesindeki Straussçu akım da rejimi, siyasetin ana bir düzenleyici ilkesi olarak görüyordu. Neoconların Amerika’nın gücünün ahlaki amaçlar için kullanılmakta olduğu ve kullanılabileceği ve ABD’nin ulusalararası meselelerle ilgilenmeye devam etmesi gerektiği yönünde inançları vardır.

Neoconlar hırslı sosyal mühendislik projelerine güvensizlik duyarlar. Gerek güvenliğe gerekse adalete ulaşılmasında uluslararası hukukun ve kurumların meşruiyeti ve etkinliği hakkında duyulan şüphe ABD’nin 2001 ve özellikle 2003 yılı operasyonlarında kendisini kuvvetle hissettirmektedir.

Neoconlar Wilsoncu olarak adlandırılmış olsalar da Woodrow Wilson’un kendisi, Milletler Cemiyeti’nin oluşturulması yoluyla demokrasiyi desteklemeye çalışmıştı. Kuvvet politikası’nın aşılıp onun yerine uluslararası hukukun geçirilebileceği hayali, bugün Amerikan liberal enternasyonalistler ve birçok Avrupalı tarafından paylaşılmaktadır.

Neoconlar bu bağlamda, uluslararası hukukun kuralı uygulayamayacak veya saldırganlığı önleyemeyecek kadar zayıf olduğu konusunda gerçekçiler ile hemfikirdirler; uluslararası adaletin hem bir hakemi hem de uygulayacısı olarak Birleşmiş Milletler’i son derece eleştirmektedirler.

Ancak bu durum Neoconların tüm işbirliği örgütlerine güvenmediği anlamına gelmiyor.

Örneğin ABD, NATO ittifakına çok olumlu yaklaşmaktadır; çünkü NATO realist bir perspektifle oluşturulmuş ve yeri geldiğinde saldırabilme yetisine sahip ABD’nin gölgesi altında yönünü tayin eden, müşterek eyleme inanan bir örgüttür, ancak Birleşmiş Milletler de idealist perspektifin bir uzantısı olduğundan ABD’nin dış politika yaklaşımlarına ters düşmektedir,

Gün gelir de BM, ABD’nin düşmanı konumundaki devletlere ikazda bulunursa bu durumda ABD için BM sözü dinlenebilir bir konuma gelir, örneğin İran’ın uranyum zenginleştirme çalışmalarını engellenmeye çalışılaması durumlarında BM’in sözünün dinlenmesi gerektiğine inanılır ancak 2003 yılında Irak’a yapılan operasyonda BM’nin konuya yaklaşımı dikkate alınmaz.

Bu yaklaşım tarzı ABD’nin dış politikası hakkında bazı soru işaretlerini ortadan kaldırabilir niteliktedir.  Her ne kadar yeni-muhafazakar fikirlerin temeli Reagan dönemine kadar uzansa da, bu kesimi “yeni-muhafazakar” isimlendirmesiyle ABD’nin gündemine taşıyan yakın dönemdeki ilk olay, 1991 yılında devrin Savunma Bakan Yardımcısı Paul Wolfowitz’in ekibi tarafından hazırlanan “Savunma Planlama Rehberi (Defense Planning Guidance-DPG)” adlı çalışmanın henüz taslak halindeyken medyaya sızması olmuştur.

Belgede, ABD’nin karşısına bir tehtit unsuru olarak çıkacak devletlere karşı gerekirse önleyici bir saldırı düzenleyebileceği yer alıyordu. Paul Wolfowitz ve ekibi ABD’ye tehtit olabilecek güçlerin önemli doğal kaynakların kontrolünü ellerine geçirmesini önlemek istiyorlardı ve burum o dönemde medya da yayınlandı ve kamuoyunda büyük bir sansasyona neden oldu ardından DPG’nin radikal fikirlerinde bir dizi değişiklik yapılarak kabul edilmesi mümkün oldu.

George W. Bush yönetimi altında bulunan Dick Cheney, Donald Rumsfeld ve Paul Wolfowitz gibi yetkililerle 1997 yılında Yeni Amerikan Yüzyılı Projesi” (The Project for the New American Century-PNAC), kuruldu. 1998 yılında yayınlanan proje dönemin ABD başkanı Bill Clinton’un dikkatine sunuldu: ABD’nin Irak politikasının bozulduğu ve Saddam Hüseyin’in iktidarına son verilmesi gerektiği üzerine vurgu yapıldı.

PNAC tarafından 2000 yılında yayınlanan “Amerikan Savunması’nın Yeniden İnşası: Yeni Bir Yüzyıl İçin Strateji, Kuvvetler ve Kaynaklar” adlı raporda ABD ordusunun modernizasyonuna dikkat çekilmektedir ve ABD’nin gücünün tesisi ve devamlılığı için izlenmesi gereken yollar belirtilmektedir. Soğuk Savaş sonrası dönemin gereklerinin en iyi şekilde ifa edilmesi vurgulanmaktadır. Füze savunma sstemlerinin kurulması ve bu konudaki gerekliaktarımlarının yapılması gerektiği üzerinde durulmaktadır.

Bir anlamda, Tarihin Sonu[13] tezinden ilham alınarak dünyadaki en etkili ve inanılan gücün kapitalizm olarak kalması gerektiği belirtilmiştir. 2000 yılında oluşturulan projenin getirdikleri (Neoconların ABD için öngördüğü projenin belli başlı hedefleri) şu şekilde açıklayabiliriz, bu getiriler bizzat neocon ideolojinin yansımalarıdır ve bu ideoloji temelli ortaya atılmıştır: Daha agrasif bir dış politika izleyerek Amerikan değerlerini, düşüncelerini dünyaya yaymak, ABD’ye yönelik tehditlere yeterince sert şekilde karşı konulması, bu kapsamda gerekirse tehdit oluşturan ülkelerin rejim değişikliğine zorlanması, bunun için yöntem olarak “önleyici saldırı”nın benimsenmesi; bu çerçevede ilk adım olarak ABD için en büyük tehdit olarak görülen Irak’taki Saddam Hüseyin rejiminin devrilmesi, Neoconlar Otoriter rejimlerin Amerikan karşıtlığını arttırdığını idda etmektedirler, bu nedenle özellikle Ortadoğu’da “demokratik dönüşümün” sağlanması gerektiğine inanırlar.

Tüm bu hedeflere ulaşabilmek için gerekli altyapının oluşturulabilmesi amacıyla ABD ordusunun yapılanmasında çağın gereklerine göre köklü değişikliklere gidilmesi, bir ulusal füze savunma sistemi kurulması ve savunma bütçesinin önemli oranda artırılması. Yukarıdaki maddeleri dikkatle incelediğimizde George W. Bush’un bu politikaları pratiğe dökmedeki başarısı yadsınamaz ancak bu politikaları uygulamadaki başarı genelde dünyaya ve özelde de kobay olan bölgelere ne getirmiştir?”

“Neo-con” yani NED’di tanıdınız…

Peki Türkiye’de NED ne yapmıştır derseniz?

Taraf Gazetesi, 15 Kasım 2007 tarihinde kurulan ve sloganı “Düşünmek, taraf olmaktır.” olan ve yeni kurulan bir gazete olmasına rağmen 3-5 yıl içerisinde son derece sansasyonel, gündemde ağır top etkisi yaratan, karışıklık yaratmaya son derece müsait haberleriyle isminden bolca söz ettiren; özellikle Türk Silahlı Kuvvetlerine yönelik gizli belge, darbe planı, terör örgütü iddiaları gibi komplo teorileri üreten, kumpas olduğu ortaya çıkan “Ergenekon Soruşturması”nı gündemden hiç düşürmeyen, mali sıkıntı yaşayan Taraf Gazetesi’ni “Muhabir yetiştirme desteği” adı altında finalse ettiği ortadadır ki; “NED’ye giden bir Türk sivil toplum kuruluşu yetkilisi Türkiye ile medya işbirliği yapıp yapmadıklarını sorduğunda aldığı cevap: “Evet Taraf gazetesini destekliyoruz. Muhabir yetiştirme programlarına yardım yapıyoruz.” demiştir.

Yine Taraf Gazetesi hangi internet sunucusundan yayın yapıyor? araştırması sonucu, “Taraf gazetesinin yayın yaptığı internet sitesinin sinyallerini takibinde, Pusula Bilgi İşlem Ltd. Şti. çıkmıştır.

Pusula firması interneti nereden alıyordur?

ABD’nin Teksas eyaletinden; yani, The Planet.com’dan…

Peki ThePlanet.com daha başka kimlere internet verisi sunuyor?

FGulen.com ve FGulen.net adlı “cemaat”=fetö sitelerine…

Buna “çok ilginç” diyebilirsiniz, fakat bu “tesadüf” olamaz!

“Bunun Meral Akşener=İYİ Parti ile ne ilgisi var?” diyeceksiniz…

Kısaca şöyle toparlayalım:

Eski CIA çalışanlarını bünyesinde bulunduran ve özellikle Ortadoğu’ya ABD’nin çıkarları doğrultusunda şekil veren politikaların yaygınlaşmasını sağlamasıyla bilinen NED, Türkiye ve benzeri ülkelerdeki sivil toplum kuruluşlarına (STK) finans desteği veriyor ve “Turuncu Devrim”lerin finansörü olarak biliniyor.

2012’de mali destek verdiği kuruluşlar arasında Taraf gazetesininde yer aldığı NED, Sivil Toplum Örgütlenmesi olan “Denge ve Denetleme Ağı”na da 700 bin dolar civarında finans sağlamıştı.

“Turuncu devrimler”in finansörü olan ve kurucularından Allen Weinstein’ın, “Bugün bizim açıkça yaptıklarımızı CIA yıllar önce gizlice yapıyordu” dediği National Endowment for Democracy (NED) adlı kuruluşun desteklediği Denge ve Denetleme Ağı’nın temsilcisi Selda Tandoğan Demirel; Yani Sivil CIA’in Türk çalışanı İYİ Parti Genel Başkanı Meral Akşener’e Başdanışman olarak atandı…

Hadi şimdi gelin bun(lar)a “tesadüf” deyin…

Cengiz KORKMAZ

Cengiz Korkmazcengiz@asikurtlar.com

HABER HAKKINDA GÖRÜŞ BELİRT

Yorum Yok
YASAL UYARI! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen kişiye aittir.